ze Snu i z głębi Duszy wypływają Słowa...

110. quod ego facio, tu nescis modo, scies autem postea...

tego, co ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział... [J 13,7]
*
a gdy już złożyłam broń, gdy uklękłam i ze spuszczoną głową wyszeptałam, że potrzebuję go jak powietrza, jak krwi — nastała cisza w moim domu... wyszedł, bezszelestnie, zostawiając mnie samą... pokonaną...
żal i wstyd... sama pułapkę na siebie zastawiłam... to miał być taniec kilku nocy, nic nieznaczący epizod... chciałam się zabawić, a stałam się zabawką...
metaliczny posmak w ustach czuję... i nie wiem już, czy to krew czy gorycz poniżenia...
*
z rozmów niekontrolowanych...

— Jak mocno go nienawidzisz? — zapytał Kruk i pocałunkiem starł łzę, która spływała po moim policzku.
— Równie mocno, jak kocham ciebie, mon Corbeau Noir.
— Wyrok zapadł. Czas na egzekucję. — wycedził przez zęby i ruszył ku wyjściu.
— Zaczekaj. Nie chcę jego krzywdy. — złapałam go za ramię.
— Nie pragniesz zemsty? — zdziwił się.
— Sama jestem sobie winna. Chciałam użyć go, jak rzeczy. Zadał cios, nim ja to zrobiłam, czy można go za to winić?
*
egoistyczna i zachłanna, ruszyłam za potrzebą ciała... w oczach błękitnych nie dostrzegłam duszy...
a przecież jest tam...
złamana, oszalała z bólu i potępiona... krzyczy...
zamknęłam oczy i uszy, skupiona na sobie... lecz teraz zasłony opadły, widzę i słyszę... jego krzyk mnie poruszył...
mówił, że jest potworem, jednak to ja się nim okazałam...
*
— Oszczędź! — błagałam Nemezis o twarzy Wiecznego, Towarzysza mej Śniącej Siostry...
przez chwilę byłam panią życia, które on w rękach trzymał... znów w uszach mych zabrzmiało Prawo Nieprzemyślanych Życzeń... czy nigdy nie nauczę się wstrzymywać myśli i języka?
zapraszam znów Gościa w progi mego domu... posypię głowę popiołem i krwią zmyję swe winy... daruję mu Imię i Gwiazdę jako zadośćuczynienie...
czy to wystarczy?